eder castillo

Wernisaż "Stil Biuti. O pięknie nieokiełznanym" oraz koncert Mikiego Guadamur z grupy Nuevos Ricos - 27 MAJA /SOBOTA/
18-06-2006
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski
Al. Ujazdowskie 6
e-mail: biuroprasowe@csw.art.pl http://www.csw.art.pl
tel./fax (22) 625 05 22

Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski
oraz Polmex
serdecznie zapraszają

na wernisaż wystawy zbiorowej młodych artystów z Ameryki Południowej
pt. "Stil Biuti. O pięknie nieokiełznanym"
oraz na koncert
Mikiego Guadamur ze słynnej grupy Nuevos Ricos

Artyści biorący udział w wystawie:
MIKI GUADAMUR (Meksyk) – udział w wystawie + koncert
BETSABEE ROMERO (Meksyk)
NADIN OSPINA (Kolumbia)
DARIO ESCOBAR (Gwatemala)
GABRIEL ACEVEDO VELARDE (Peru – Brazylia – Meksyk)
Grupa artystyczna CACAHUATES JAPONESES (Meksyk – Japonia – USA)
RICHARD MOSZKA (Meksyk – Kanada)
ULISES FIGUEROA (Meksyk)
MONICA ESPINOSA (Meksyk)
TXEMA NOVELO (Meksyk)
RENE HAYASHI & EDER CASTILLO (Meksyk)
XAVIER RODRIGUEZ (Meksyk)
VIRGINIA BONILLA (Meksyk)

Kuratorzy: Alejandro Perez Tamayo i Agata Raczyńska – POLMEX
współpraca ze strony CSW: Marcin Krasny

program:

odz. 19.00 – inauguracja wystawy „Stil Biuti”
godz. 20.00 – koncert Mikiego Guadamur
Wystawa trwa do 25 czerwca

W wystawie "Stil Biuti. O pięknie nieokiełznanym" uczestniczy 13 artystów z różnych krajów Ameryki Południowej. Większość z nich wielokrotnie reprezentowała swoje kraje na światowych festiwalach sztuki współczesnej i doczekała się międzynarodowej sławy (np. Betsabee Romero, Miki Guadamur i Richard Moszka z Meksyku, Nadin Ospina z Kolumbii, Dario Escobar z Gwatemali, Gabriel Acevedo z Peru).
Uzupełnieniem wystawy „Stil Biuti” jest muzyczne show Mikiego Guadamur, który zaśpiewa i zatańczy podczas wernisażu.

Miki Guadamur jest jedną z kluczowych postaci na literackiej, artystycznej i muzycznej scenie meksykańskiej. Określa samego siebie jako produkt współczesnej kultury masowej, stawiając własną pracę artystyczną na równi z paczką chipsów czy bohaterami bajek Disneya. Autor kultowej powieści „Generation Mex”. Od połowy lat 90. koncertował w słynnej galerii La Panaderia; skandalizował publiczność rytmami electro-pop i dance w czasach świetności Nirvany, prowokował żywiołowym zachowaniem na scenie oraz estetyką popularnych kreskówek i gier Atari. Jego wczesne koncerty zapisały się już w historii i do dziś są źródłem inspiracji dla twórców młodego pokolenia. Obecnie Miki Guadamur przynależy do jednego z najsłynniejszych zespołów w całej Ameryce Południowej - Nuevos Ricos (www.nuevosricos.com), u boku innych gwiazd jak Titan, Silverio czy Maria Daniela.

Prezentowane prace (obiekty, instalacje, malarstwo, fotografia, video, akcje oraz koncert) są komentarzem do współczesnej kondycji społeczeństw postkolonialnych, w tym przypadku Ameryki Łacińskiej, włączonych w proces światowej globalizacji.

Centralnym tematem jest rozumienie i wyobrażenie „piękna” w środowiskach kszałtujących się na styku dwóch cywilizacji: w odniesieniu do zachodniego stylu życia - modelu rozpowszechnianego za pośrednictwem mass mediów, a zarazem w silnym związku z tradycją własnej kultury lokalnej.

Istotnym elementem jest tu również funkcjonowanie koncepcji „piękna” jako kryterium w moralnej ocenie rzeczywistości. W tym sensie wystawa zachęca do stawiania pytań o to, jaki jest obecnie obowiązujący kanon „piękna”; jakie znaczenie odgrywa on w naszym pojmowaniu dobrego, szczęśliwego życia; za sprawą czego przekłada się on na społeczne aspiracje i w końcu jakie niebezpieczeństwa niesie ze sobą instrumentalne wykorzystywanie tego pojęcia w środkach masowego przekazu.

Możliwe odpowiedzi kryją się w samych pracach. Ilustrują one współczesny, kulturowy eklektyzm krajów postkolonialnych, a zarazem mogą być metaforycznym przykładem wykształconych tam alternatywnych strategii produkcji (tj. piractwo, recycling, „low-tech” i „made by yourself production”) - rozwiązań, które w warunkach trudnej sytuacji ekonomicznej i ze względu na skomplikowane podłoże kulturowe, są często jedynym skutecznym sposobem na zaspokojenie aspiracji wykreowanych przez globalne media.

Warto również zaznaczyć, że zamierzeniem autorów projektu „Stil Biuti” nie jest chęć zilustrowania „egzotycznej” wizji odległych kultur. Ich celem jest raczej pytanie, na ile współczesne problemy mieszkańców Ameryki Południowej przypominają, choć może w innej skali, problemy znane nam z własnego doświadczenia w kontekście przemian na terenie Europy Środkowej. Bez wątpienia da się zauważyć wiele analogii.

Wystawa została zrealizowana pod patronatem i dzięki pomocy meksykańskiego Ministerstwa Kultury i Sztuki CONACULTA
oraz polskiego biura podróży Destino Mexico

więcej informacji:
www.polmex.org/wystawy/stilbiuti

artpapier
http://artpapier.com/?pid=2&cid=2&aid=308

„Stil Biuti. O pięknie nieokiełznanym”. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Galeria 2. Warszawa, Al. Ujazdowskie 6. Wystawa czynna od 27 maja 2006.

Artyści biorący udział w wystawie: Miki Guadamur (Meksyk) – udział w wystawie + koncert, Betsabee Romero (Meksyk), Nadin Ospina (Kolumbia), Dario Escobar (Gwatemala), Gabriel Acevedo Velarde (Peru – Brazylia – Meksyk), Grupa artystyczna Cacahuates Japoneses (Meksyk – Japonia – USA), Richard Moszka (Meksyk – Kanada), Ulises Figueroa (Meksyk), Monica Espinosa (Meksyk), Txema Novelo (Meksyk), Rene Hayashi & Eder Castillo (Meksyk), Xavier Rodriguez (Meksyk), Virginia Bonilla (Meksyk)

Prezentowane prace (obiekty, instalacje, malarstwo, fotografia, video, akcje oraz koncert) są komentarzem do współczesnej kondycji społeczeństw postkolonialnych, w tym przypadku Ameryki Łacińskiej, włączonych w proces światowej globalizacji. Centralnym tematem jest rozumienie i wyobrażenie „piękna” w środowiskach kszałtujących się na styku dwóch cywilizacji: w odniesieniu do zachodniego stylu życia - modelu rozpowszechnianego za pośrednictwem mass mediów, a zarazem w silnym związku z tradycją własnej kultury lokalnej.

Istotnym elementem jest tu równie funkcjonowanie koncepcji „piękna” jako kryterium w moralnej ocenie rzeczywistości. W tym sensie wystawa zachęca do stawiania pytań o to, jaki jest obecnie obowiązujący kanon „piękna”; jakie znaczenie odgrywa on w naszym pojmowaniu dobrego, szczęśliwego życia; za sprawą czego przekłada się on na społeczne aspiracje i w końcu jakie niebezpieczeństwa niesie ze sobą instrumentalne wykorzystywanie tego pojęcia w środkach masowego przekazu. Możliwe odpowiedzi kryją się w samych pracach. Ilustrują one współczesny, kulturowy eklektyzm krajów postkolonialnych, a zarazem mogą być metaforycznym przykładem wykształconych tam alternatywnych strategii produkcji (tj. piractwo, recycling, „low-tech” i „made by yourself production”) - rozwiązań, które w warunkach trudnej sytuacji ekonomicznej i ze względu na skomplikowane podłoże kulturowe, są często jedynym skutecznym sposobem na zaspokojenie aspiracji wykreowanych przez globalne media.